گیلان و باغ‌های چای شمال ایران

اگر روزی از جاده‌های لاهیجان یا فومن گذشته باشید، ردیف‌های منظم بوته‌های چای را روی شیب تپه‌ها دیده‌اید؛ سبزی که تا افق ادامه دارد و در مه صبحگاهی گیلان محو می‌شود. این چشم‌انداز، تصادفی نیست؛ اقلیم مرطوب و معتدل گیلان و بخش‌هایی از مازندران، دقیقاً همان شرایطی‌ست که بوته‌ی چای برای رشد نیاز دارد.

تاریخچه‌ی ورود چای

کشت چای در ایران به اواخر دوره‌ی قاجار برمی‌گردد؛ محمدمیرزا کاشف‌السلطنه، معروف به «شاهزاده چای»، نهال چای را از هند به ایران آورد و نخستین باغ‌ها را در گیلان کاشت. از همان زمان، لاهیجان به مرکز اصلی کشت چای ایران تبدیل شد.

چرا اقلیم گیلان ایده‌آل است

بارش زیاد، رطوبت هوا و خاک اسیدی شمال، محیطی می‌سازد که بوته‌ی چای در آن برگ‌های ضخیم و پرمایه تولید می‌کند. فاصله‌ی کوتاه باغ تا کارخانه هم مزیت دیگری‌ست؛ برگ تازه، در کوتاه‌ترین زمان ممکن وارد فرآیند تولید می‌شود و عطر طبیعی‌اش را از دست نمی‌دهد.

فصل برداشت

برداشت چای در گیلان معمولاً از اردیبهشت شروع می‌شود و تا اواخر تابستان ادامه دارد. برگ‌های برداشت اول فصل («چین اول»)، لطیف‌تر و معطرتر از برداشت‌های بعدی‌اند و همین، قیمت و کیفیتشان را متفاوت می‌کند.

کارخانه چای سهره در همین مسیر

کارخانه چای سهره هم دقیقاً در همین بستر جای گرفته — در لنگرود، کنار همان باغ‌های اختصاصی‌ای که فاصله‌شان تا خط تولید به کوتاهی یک نفس است. این فاصله‌ی کوتاه، همان چیزی‌ست که در بالا از آن گفتیم: برگ تازه، بدون تأخیر، وارد فرآیند می‌شود و عطر طبیعی‌اش را حفظ می‌کند؛ همین باغ‌هاست که چای سیاه ممتاز سهره از دلشان بیرون می‌آید.

هر باری که یک استکان چای ایرانی می‌نوشید، در واقع طعم مه، باران و خاک گیلان را می‌چشید؛ محصول یک اقلیم خاص که تکرارش در هرجای دیگر ساده نیست.